Lepiej ogrywać się niż grzać ławę

Kamil Mokrzki rozgrywający NMC Powenu był najskuteczniejszym zawodnikiem zabrzańskiej siódemki w niedzielnym spotkaniu z Warmią. W Olsztynie zdobył 8 bramek, ale beniaminek przegrał 23:24, po raz kolejny jedną bramką.

- Trener Bogdan Zajączkowski nie mógł pogodzić się z porażką w Olsztynie. A wy, piłkarze?

Kamil Mokrzki: To jest sport, nie zawsze da się wygrać, ale faktycznie – jeżeli nie dało się tego spotkania rozstrzygnąć na swoją korzyść, to powinniśmy przynajmniej zremisować. W końcówce popełniliśmy dwa błędy, i to grając w liczebnej przewadze, które kosztowały nas punkty.

- Już kolejne, bo w Mielcu też przegraliście jedną bramką...

Kamil Mokrzki: Oczywiście szkoda tych punktów, bo bylibyśmy wyżej w tabeli, byłoby spokojniej. Może fakt, że jesteśmy beniaminkiem ma tu pewne znaczenie... Ale straty nie są wielkie i na pewno są do odrobienia, bo jeszcze sporo grania przed nami. Już sobotni mecz w Zabrzu z innym beniaminkiem, Jurandem, będzie ku temu okazją. To dla nas najważniejszy mecz w sezonie, o cztery punkty.

- Nie pomylił się pan w rzutach z siedmiu metrów - pięć prób, wszystkie trafione. Taki młody i wykonuje w drużynie karne?

Kamil Mokrzki: Pierwszy w kolejce jest Sasza Buszkow, ale w Olsztynie nie mógł zagrać z powodu kontuzji. A że w niedzielę dobrze mi szło, to tak już zostało do końca meczu. Ale wcale nie uważam, żebym grał rewelacyjnie. Do zespołu dołączyłem późno, już w trakcie przygotowań do sezonu, bo w Płocku długo się zastanawiali, czy mnie wypożyczyć, czy nie. Potrzeba więc jeszcze trochę czasu na zgranie z nowymi kolegami.

- W Zabrzu tworzy pan płocki desant z trenerem Zajączkowskim. Czuje pan, że bardziej się o pana „troszczy"?

Kamil Mokrzki: Z panem Bogdanem miałem w Wiśle kontakt, ale nigdy wcześniej nie pracowaliśmy razem. W Zabrzu więc tak naprawdę zetknęliśmy się po raz pierwszy. To nowe, ciekawe doświadczenie.

- Jak pan traktuje roczne wypożyczenie do Zabrza? Koledzy z Wisły pokażą się w Lidze Mistrzów, a pana czeka bój o utrzymanie w polskiej lidze...

Kamil Mokrzki: Cóż, Wisła co roku wzmacnia skład, ściąga nowych dobrych zawodników, bo mierzy w najwyższe cele - mistrzostwo Polski i europejskie puchary. Na siłę mógłbym zostać, ale mógłbym nie powąchać parkietu. Dostałem ciekawą ofertę z Zabrza, tu mam przynajmniej więcej okazji do grania. A za rok kończy mi się z Wisłą kontrakt i trudno dziś powiedzieć, czy klub będzie go chciał przedłużyć. Dlatego lepiej ogrywać się niż grzać ławę, nabierać doświadczenia, promować. Oczywiście do Płocka mam sentyment, będę trzymał kciuki za powodzenie zespołu w Champions League, a jak czas i obowiązki klubowe pozwolą, pojadę kibicować do Orlen Areny.

- Uchodzi pan za jeden z większych talentów w polskim handballu ostatnich lat. Czy ma pan jakiś piłkarski wzór?

 Kamil Mokrzki: Mój tata Andrzej też wiele lat grał w handball w Wiśle, także w Niemczech, na pozycji rozgrywającego i kołowego. Rozmawiamy po każdym meczu, jeżeli tylko praca zawodowa mu pozwala, stara się być na trybunach, gdy gram. Był w Zabrzu na inauguracji, z Lubinem. Wygraliśmy, więc był zadowolony. Chyba musi przyjechać na Juranda, bo przynosi nam szczęście. 

Rozmawiał Tomasz Mucha

Źródło: Przegladsportowy.pl