Od września będą grać

na parkietach  ekstraklasy

Każdy z nich studiuje albo pracuje, a mimo to codziennie znajdują czas na ciężki trening. Ich wysiłek został nagrodzony, szczypiorniści NMC POWEN Zabrze po rocznej przerwie wrócili do ekstraklasy.

Piłkarze ręczni NMC POWEN Zabrze 30 kwietnia, w Radomiu, rozegrali swój ostatni mecz w tym sezonie. Wygrali 21 z 22 spotkań, co dało im zwycięstwo w I Lidze. Od września zagrają w ekstraklasie, czyli wśród 12 najlepszych zespołów w Polsce. Teraz będą wypoczywać, w lipcu wznowią treningi. Z kilkoma z nich i z trenerem, rozmawialiśmy o życiu poza grą w NMC POWEN Zabrze. 

129 bramek w 22 meczach

Adrian Niedośpiał, 28 – letni lewoskrzydłowy, okazał się hitem transferowym zabrzańskiej drużyny. Wsezonie 2010/2011 był najlepiej
punktującym zawodnikiem. W 22 meczach zdobył 129 bramek. W NMC POWEN Zabrze gra od 2010 roku. Pierwszy raz wpiłkę ręczną zagrałw IV klasie
podstawówki, grał w MKS Kusy Szczecin, później poszedł do Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Gdańsku. – Po liceum trafiłem do zespołu ekstraklasy MKS Zagłębie Lubin. Grałem w nim 8 lat, później trafiłem do NMC POWEN Zabrze. Wolny czas spędzam z rodziną.Z żoną Iwoną wychowujemy 2 dzieci: 6 – letniego Oskara i 7 – miesięczną Jagodę. Interesujemnie psychologia społeczna i rozwój człowieka.Pracuję w NMC Polska sp. z o.o.

Całe życie z piłką ręczną

Michał Szolc jest jednym z najlepiej punktujących zawodników w drużynie, w 22 meczach minionego sezonu zdobył 72 bramki. 34 – letni rozgrywający w piłkę ręczną gra od III klasy podstawówki. Jest zabrzaninem, rodzice zapisali go do klubu Pogoń Zabrze, który mieścił się blisko jego szkoły i domu. – Piłka ręczna to był naturalny wybór, miałem blisko na treningi. Poza tym w Zabrzu piłka ręczna ma długą tradycję. Rok grałem w Piekarach Śląskich, potem 4  lata w Niemczech. W 2008 roku wróciłem do Zabrza i od tej pory gram w NMC POWEN. Całe moje życie jest związane z piłką ręczną, miałem szczęście, bo omijały mnie kontuzje. Mam nadzieję, że będę mógł jeszcze parę lat pograć – mówił nam. Michał na co dzień pracuje w firmie NMC POWEN, jest odpowiedzialny za marketing. Pracę kończy o 15.00, później idzie na trening. Tak codziennie. W weekendy często razem z drużyną jeździ na mecze. –Mam żonę, 6 – letnią córkę i 7 – miesięcznego syna, każdą wolną chwilę poświęcam im. Lubię oglądać ligowe rozgrywki piłki ręcznej, szczególnie niemieckiej. Kibicuję Borussi Dortmund. 

8 lat – 1000 bramek

29 – letni Remigiusz Lasoń, rozgrywający, mieszka na Śląsku od 3 roku życia. Urodził się w Bydgoszczy. Chodził do Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Zabrzu. W ciągu 8 lat gry, w latach 2003 – 2010, zdobył 1000 bramek. – W piłkę ręczną gram od szkoły podstawowej. W 2005 roku przeniosłem się do Olimpii Piekary Śląskie. W sezonie 2006/2007 zajęliśmy 4.miejsce w ekstraklasie.W2007 roku kupił mnie zespół Azoty Puławy, z którym w sezonie 2009/2010 także zajęliśmy 4.miejsce w rozgrywkach ekstraklasy. Studiowałem informatykę, pracowałem na stacji benzynowej, jako palacz centralnego ogrzewania. Teraz nigdzie nie pracuję, zajmuję się sportem, codziennie trenuję, ale zastanawiam się nad podjęciem pracy – mówił nam. Pasjonują go komputery: – Śledzę wszystkie nowinki techniczne, interesuje mnie programowanie i systemy cyfrowe. Oglądam filmy, lubię Almodovara, Kieślowskiego, Wajdę. Mam narzeczoną, uwielbiam podróżować, marzę, aby otworzyć kiedyś biuropodróży. Interesuję się też motoryzacją, jestem kibicem tenisa ziemnego i, jak 99%chłopaków, piłki nożnej.

Z boiska do bramki

28–letni Sebastian Kicki, urodził się w Chorzowie. Jest pierwszym bramkarzem NMC POWEN Zabrze. – W mojej szkole była tylko drużyna piłki ręcznej.
Początkowo grałem na boisku, kiedyś trener postawił mnie w bramce i tak zostało. Grałem w MKS Zryw Chorzów, potem w AZS Katowice. Dwukrotnie byliśmy Akademickim Mistrzem Polski, również dwukrotnie wygraliśmy rozgrywki Ligi Międzyuczelnianej. Skończyłem zarządzanie i marketing na AWF w Katowicach. Od 7 lat gram w Zabrzu, na co dzień pracuję whurtowni słodyczy jako przedstawiciel handlowy. Bardzo lubię podróżować, ale muszę oszczędzać urlop. W lipcu mamy 2 tygodnie obozu przygotowawczego. Niedawno przeszedłem operację. Cały sezon grałem z bólem w stawie skokowym. Lekarze usunęli mi odłamki kostek, które w nim tkwiły. Po 4 tygodniach będę mógł chodzić, później czeka mnie rehabilitacja, ale do początku nowego sezonu na pewno będę już wpełni sprawny. W piłkę ręczną gram od 4 klasy podstawówki. Dziwnie się czuję, kiedy nie trenuję. Nie wiem wtedy, co ze sobą zrobić – żartował Sebastian. –Wolny czas spędzam z dziewczyną, Karoliną. Kibicuję też moim kolegom z reprezentacji; z Bartkiem Jurecki mzdobywałem mistrzostwo Polski w Akademickich Mistrzostwach, ale moim idolem jest Sławomir Szmal. Dzięki awansowi do ekstraklasy będzie okazja spotkać się z nimi na boisku – mówił nam. 

12 lat na parkietach ekstraklasy

Od 2010 roku trenerem NMC POWEN Zabrze jest Krzysztof Przybylski. Wcześniej pracował m.in. z Olimpią Piekary Śląskie, z którą w sezonie 2006/2007 zajął 4.miejsce w ekstraklasie oraz kobiecą Zgodą Bielszowice, która pod jego opieką w sezonie 2007/2008 znalazła się na 2 miejscu w tabeli ekstraklasy. Od 2008 do 2010 roku K.Przybylski był trenerem reprezentacji Polski kobiet. Na co dzień jest dyrektorem Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Piekarach Śląskich. Zapytaliśmy trenera, jak bardzo różni się praca z kobietami od pracy z mężczyznami. – Aż tak bardzo się nie różni, ale
łatwiej prowadzi się drużynę w męskim meczu – śmieje się. – Gram od VII klasy. Moją pierwszą drużyną były Szombierki Bytom, potem zespoły z Nakła Śląskiego i Kuźni Raciborskiej, grałem też 2 lata wAZS Katowice, a później – już do końca kariery zawodniczej – w Olimpii Piekary Śląskie. Przez 12 lat grałem na parkietach ekstraklasy. W wieku 34 lat zakończyłem karierę, połamałem rękę, poza tym doskwierał mi też kręgosłup.W wolnych chwilach oglądammecze ligi niemieckiej w piłce ręcznej i mistrzostwa świata, lubię pracę w ogrodzie. Mam żonę i dwie córki. Po zakończeniu kariery zawodniczej zostałem trenerem, bardzo dobrze czuję się w tej roli, to ciekawa praca. Cieszę się z awansu NMCPOWENZabrze do ekstraklasy, wygraliśmy 21 z 22 meczów, jeden nawet w stosunku 50: 24.Rzadko zdarzają się takie wyniki w piłce ręcznej. Na szczęście obyło się bezwiększych i licznych kontuzji. Szkoda Łukasza Płonki, który niestety niemógł grać przez cały sezon.To zdolny chłopak.Teraz mamy tzw. roztrenowanie. Od 10 czerwca mają urlopy, ale już po miesiącu wznowią treningi. Pod koniec lipca wyjeżdżamy na zgrupowanie. Przed nami duże wyzwanie.

W zespole z tatą

22 – letni Łukasz Płonka, lewoskrzydłowy, rzeczywiście może mówić o wielkim pechu. Na początku września doznał bardzo poważnej kontuzji kolana.
Jako jedyny z awodnik nie rozegrał ani jednego meczu w minionym sezonie. Jest studentem III roku wychowania fizycznego w Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach. W piłkę ręczną gra od dziecka. – Mama, tata i starsza siostra też grają, więc niemiałem wyboru. Tata wciąż jest czynnymgraczem. W 2009 roku zostałem na rok wypożyczony do zespołu SPR Grunwald w Rudzie Śląskiej, gdzie grałem razem z nim. Jako junior z NMC POWEN Zabrze zdobyłem złoty, srebrny i trzy brązowe medale Mistrzostw Polski, zostałem też dwukrotnie wicemistrzem w Akademickich Mistrzostwach Polski. Na początku września zerwałem w kolanie więzadła krzyżowe. Nie grałem przez cały sezon. Przeszedłem zabieg ich rekonstrukcji, czeka mnie długa rehabilitacja.